Sen orada radyonun başında, bense burada kalemin ucunda.Gözlerimi diktim beyaz sayfalara,
Yine aklımda sen, içimde sen, kalbimde sen...O bağıra çağıra söylediğimiz şarkılar kulaklarımda
Teoman'ın "İstanbul'da Sonbahar'ı, Papatya'sı"... Hayallerimde hap seninle olmak vardı,
Şu hani çok sevdiğin İstanbul'un gecelerini sindire sindire yaşamak vardı.
Kah Kız kulesi'nde, kah Ortaköy'de amaç beraber olmak değil miydi, elele
Sen olan her yer olurdu, mekanlarla sınırlamayalım şimdi...
Bu aralar sürekli aklımdasın, hayattan kaçış noktamsın.
Huzur buluyorum sende, tüm sıkıntılarımdan arınıyorum,
Hayat buluyorum yeniden o ela gözlerinde..
Yanımda olmasan bile.......
Yine de aynı gözkyüzünü paylaşıp, aynı havayı soluyoruz.
Aynı mehtaba bakıp, yine aynı şekilde iç geçiriyoruz...
Bunu bilmek bile yetiyor bazen.
Biz ayrılmış olsak da, üstünden onlarca yıl da geçse yine beraberiz...
Doğru zaman doğru insan diye birşey var mı bilmiyorum
Çünkü benim için ya zaman yanlıştı hayatta ya da insan..
Doğruyu bir türlü bulamadım.
Ya da ne bileyim öyle bir şey işte...
Zaman hiç durmaksızın akıp gidiyor yine.
Baksana çoluk çocuğa karışmışım bile...
Yinede aklım sende,
Bir tek sen varsın geçmişimde...
Hatırlıyor musun bir keresinde Büyükada'ya gitmiştik,
Bisiklet yarışı yapmıştık, sonra denize girdik..
Ben o günleri özlüyorum işte..
Tatlı bir telaş yaşardım seninle olacağım diye o günlerde...
Daha çok var anlatmaya bıkmayacağım
Seninle paylaştığımız her anı güzeldi, özeldi....
Hele beni ilk öptüğünde
Sonra bunu düşündükçe yüzümde beliren gülümsemeyi,
Midemde uçuşan kelebekleri, o heyecanı daha dün gibi hatırlıyorum..
Sonra elele babama yakalanışımızı ve bundan dolayı ertesi günkü
partiye gelemeyişimi, gelemediğim için ne kadar üzüldüğümü, herşey aklımda. Bir de sen yanımda olsaydın 10 sene olacaktı brilikte geçirdiğimiz.
Ama biliyorum ki yinede sen bendesin ve bende sendeyim
Unutmak mı bu asla mümkün olmadı.........................
